«БЕЛОРУССКОЕ ЗЕМЛЯЧЕСТВО НА БРЯНЩИНЕ»
 

Увековечим память Героя Д. Усманова!

   Будучи недавно в Гомеле председатель правления Н. Голосов встретился с зам. Председателя облисполкома В. Приваловым, с которым состоялась беседа об увековечивании памяти Героя Советского Союза Д. Усманова, именем которого названа улица в д. Хоминка Лоевского района. В. Привалов поддержал идею открытия мемориальной доски и дал указание Лоевскому райисполкому проработать данный вопрос с Белорусским землячеством. Зам. Председателя райисполкома Н. Каурова в телефонном разговоре активно поддержала идею земляков, обещала выехать в деревню Хоминка, чтобы на месте определиться с объемом работы. По ее словам, район уже открывал две мемориальные доски и к 75 - летию Победы старается увековечить память бойцов, освобождавших Лоевщину.  Н. Каурова подчеркнула, что ей лично интересен проект, с учетом того, что ее бабушка родом из деревни Хоминка и, с ее слов, она знает об ожесточенных боях. Отрадно отметить, что в ответ на публикации на сайте землячества и статьи в газете "Голас Радзiьы" жительница города Гомеля, уроженка деревни Хоминка откликнулась стихотворением "Джурахан". Приводим его текст на белорусском языке. Валентина! Спасибо за отклик и поддержку нашей инициативы! (о Д. Усманове на сайте читайте: "Близки узбекский кишлак Сават и белорусская деревня Хоминка" от 19.08.2019г., а также в газете "Голас Радзiмы" от 24.10.2019г.)

Джурахан

Гэтак цяжка было вёсачцы ў вайну…

Як забыць гэту жахлівую пару?!...

Беглі  ў лес ад акупантаў жыхары

Ды и там не ўсіх іх беды абыйшлі…

Вось и цётка мая міну не прайшла

Наступіла и калекаю была.

А ў цетачкі Надзеі на вачах

Двух сыночкаў паднялі фашысты на штыках

Пацяшалісь паліцаі з немчурой…

 

Заадно былі… Не шкадавалі народ свой.

Сорок трэці... Нашы войскі наступалі

Немцы моцна абарону тут трымалі.

Пераправа цераз Сож ў Карпаўцы была

Дык вось, людзечкі  гарэла тут зямля

Не ўтрымалася згарэла і царква.

Хаты, гумны былі знішчаны да тла.

 

...Але ж дзе тае ў салдат нашых знайшлось

Сілы, вытрымкі, і волі... ўсе зраслось...

Вёску цяжка ім прышлося адбіваць

Маладзенькія і сталыя ў зямлі ляжаць...

Ну дык вось ... Усманаў Джурахан

Быў узбекам, Беларусь ён вызваляў,

І калі ён пераправіўся з байцамі,

Невялікі свой плацдарм яны трымалі.

 

Ажно трыццаць раз атакі адбівалі...

Але немцу зямлю гэту не аддалі.

Хлопцы, хлопчыкі... іх десяць засталося,

Не здаліся, на руках прыйшлось выносіць...

Хто ў жывых застаўся... Гэткі жах...

Гэты бой крывёй абмыты быў ў слязах...

Ці то лёгка было маткам атрымаць

Пахаронкі, што сыны ў зямлі ляжаць.

Праявіў на пераправе Джрахан

 

Да Пабеды не дажыў … памер ад ран

На радзiме,   ў кишлаку ён пахаван.

Джурахан… Герой наш слаўны Джурахан…

Нізка, нізка паклаланіцца людям з сонечнага краю.

Ды сказаць бы ім з павагай:- Дзякуй братцы, дзякую!

За Джурхана і не толькі… За братэрства  і  любоў,

За ўсіх хто тут загінуў паміж Сожам і Дняпром…

 

Я ўжо сталая жанчына, ведаю пра шмат падей,

Пра вайну, яе ахвяры з кніжак, ад радных людей…

Дык вось, людзечкі, мае так скажу ў скрусе:

Хай не будзе больш вайны ў роднай Беларусі

Хай над намі сонца свеціць, песціць детак, любы край…

Міра, шчасця ўсей планете…

Божухна, нам памагай!

 

Валянціна Карнавушанка, г. Гомель